biuro@almedsc.pl

Rodzaje aparatów słuchowych

Aparaty umieszczane są zazwyczaj za uchem lub w uchu. Coraz rzadziej  używane są aparaty  pudełkowe  chowane  w  kieszeni  i  okularowe,  gdzie całość  montowana  jest w oprawie.

Rynek aparatów słuchowych jest bardzo bogaty i oferuje szeroką gamę tych urządzeń. Istnieje wiele rodzajów aparatów słuchowych, które różnią się kształtem, parametrami akustycznymi i sposobem ich umiejscowienia.

Aparaty słuchowe możemy pogrupować według czterech najważniejszych wyróżników:

1. Kształt i sposób noszenia:

    • Zauszne (Micro, BTE, CRT)
    • Wewnątrzuszne (CIC, ITC)
    • Okularowe
    • Pudełkowe

2. Sposób przekazywania dźwięku do ucha wewnętrznego:

    • Aparaty na przewodnictwo powietrzne (zauszne, wewnątrzuszne, okularowe, pudełkowe)
    • Aparaty na przewodnictwo kostne (okularowe, kieszonkowe, aparaty BAHA)

3. Sposób przetwarzania sygnału przez aparat słuchowy:

    • Analogowe
    • Cyfrowe

4. Sposób obróbki sygnału akustycznego:

    • Jedno i wieloprogramowe
    • Jedno i wielokanałowe.

 

Aparaty słuchowe zauszne:

Micro/BTE (behind the ear) – za uchem. Jest to jedna z najliczniejszych grup aparatów zausznych, gdzie w jednej obudowie znajdują się mikrofon kierunkowy, słuchawka, wzmacniacz, układy regulujące i źródło prądu. Przeznaczone są dla osób z różnymi ubytkami słuchu. Aparaty te umieszczane są za uchem pacjenta. Dźwięk do kanału usznego dostaje się poprzez dźwiękowód (wężyk) oraz indywidualnie dopasowaną wkładkę, wykonywaną na miarę. Posiadają przełączniki do zmiany programów oraz potencjometry (regulacja głośności).

CRT – słuchawka w   kanale.   Bardzo  podobne   do   aparatów   słuchowych   Micro/BTE, z tym, że słuchawka z obudowy aparatu jest przeniesiona do wkładki wewnątrzusznej.

Aparaty z słuchawką CRT

Wybór   aparatów  słuchowych   zausznych  jest  bardzo   szeroki.  Nadają   się   dla osób z lekkim ubytkiem słuchu, poprzez średni, ciężki, aż do głębokich ubytków słuchu. Są one dostępne w wielu kolorach, można je także dostosować do koloru włosów i karnacji skóry. Zaleca się stosowanie ich u dzieci, ze względu na dużą odporność na urazy mechaniczne, jak również dostępność w wielu jasnych, wesołych kolorach.

Aparaty słuchowe wewnątrzuszne:
Umieszczone są w uchu pacjenta i składają się z jednej części, w której znajduje się cała elektronika. Aparat wykonywany jest na podstawie indywidualnego dla każdego pacjenta wycisku z przewodu słuchowego.

Wyróżniamy:
Aparaty wewnątrzuszne – ITC (in the canal). Aparaty te umieszczane są w kanale usznym. Stosuje się je w łagodnych, średnich i ciężkich ubytkach słuchu

Aparat słuchowy wewnątrzkanałowy

Całkowicie wewnątrzkanałowe – CIC (completely in canal). Są to aparaty praktycznie niewidoczne w uchu. Zalecane dla osób z lekkim, średnim i ciężkim ubytkiem słuchu, mającym odpowiednio duży przewód słuchowy, aby zmieścić w nim aparat, jak również posiadającym pewną zręczność, gdyż wyposażone są
w bardzo małe baterie.

Aparat słuchowy całkowicie wewnątrzkanałowy

Zaletami aparatów słuchowych wewnątrzusznych są: względy estetyczne.
Natomiast do wad zaliczamy: trudniejsza obsługa niż w aparatach zausznych, mniejsza trwałość ze względu na pot czy woskowinę, częstsza wymiana baterii.

 

Aparaty okularowe są montowane wprost w oprawkę okularów lub nakładane na nią. W aparatach tych sygnał akustyczny może być przekazywany do ucha wewnętrznego drogą powietrzną jak i kostną.

Aparat okularowy

 

Aparaty kieszonkowe (pudełkowe)
Nosi  się  je   w  kieszeni,  są  duże  i  ciężkie.  Obudowa  jest   wielkości   paczki   papierosów i mieści w sobie mikrofon, wzmacniacz, układy regulujące i źródło prądu. Słuchawka jest widoczna i połączona z wkładką uszną. Na rynku maleje liczba aparatów słuchowych tego rodzaju.

Aparat kieszonkowy (pudełkowy)

Aparat kieszonkowy (pudełkowy)

 

Aparaty słuchowe na przewodnictwo powietrzne
Dźwięk do ucha wewnętrznego przekazywany jest drogą powietrzną. Wiedzie ona przez zagłębienie małżowiny, przewód słuchowy zewnętrzny, jamę bębenkową oraz płyny ucha wewnętrznego do narządu spiralnego. Aparaty, które stosuje się w tym typie przewodnictwa, to aparaty zauszne, wewnątrzuszne, okularowe i kieszonkowe.

Aparaty słuchowe na przewodnictwo kostne
Dźwięk do ucha wewnętrznego przekazywany jest drogą kostną. Drgania kości czaszki zostają przenoszone na puszkę kostną błędnika, a stąd na płyny ucha wewnętrznego. Przewodnictwo kostne stanowi komponent fizjologicznego słyszenia. Aparaty słuchowe na przewodnictwo kostne to aparaty okularowe, kieszonkowe i aparaty zakotwiczone w kości skroniowej – BAHA (Bone Anchored Hearing Aid).

Aparat BAHA jest zakotwiczony w kości skroniowej. Do czaszki przytwierdzony jest za pomocą tytanowego zaczepu. Drgania  z aparatu przenoszone są przez tytanowy zaczep    bezpośrednio    na    kości    czaszki    i    tą   drogą  do ucha wewnętrznego, z   pominięciem  ucha środkowego.   Stosuje   się   je   u pacjentów, dla których zastosowanie aparatu słuchowego na przewodnictwo powietrzne jest niemożliwe.

Aparat BAHA

Aparat BAHA

Aparat zakotwiczony BAHA

Aparat zakotwiczony BAHA

 

Aparaty jedno-wielokanałowe, jedno-wieloprogramowe
Sygnał akustyczny może zostać poddany bezpośrednio na jeden układ regulujący bądź  na  układ  filtrów (wiele  kanałów  częstotliwości)  i następnie na układy regulujące. W ten sposób możliwe jest odpowiednie do potrzeb oraz wyniku badań audiogramu, kształtowanie charakterystyki aparatu.

W przypadku możliwości wyboru przez pacjenta lub w sposób automatyczny przynajmniej dwóch parametrów regulacji aparatu (mowa, muzyka) – mamy do czynienia z aparatem wieloprogramowym. Wykorzystując te możliwości regulujące mamy do wyboru aparaty jednokanałowe z jednym lub wieloma programami i aparaty wielokanałowe z jednym lub kilkoma programami.

Aparaty analogowe i cyfrowe
Podstawowymi częściami składowymi aparatów analogowych jest mikrofon (zamieniający dźwięk na sygnał elektryczny), wzmacniacz (gdzie następuje jego przetworzenie i odpowiednie wzmocnienie), potencjometr (regulacja głośności), słuchawki (zamieniają sygnał elektryczny z powrotem na dźwięk) oraz wkładka uszna (przenosi dźwięk do ucha).

W odróżnieniu od aparatów analogowych, aparat cyfrowy składa się z mikrofonu będącego jednocześnie przetwornikiem analogowo-cyfrowym (dźwięk   zamieniany  na sygnał  elektryczny   i  przetwarzany   na  cyfrowy),    procesora   sygnałowego   (przetwarza w sposób zero-jedynkowy sygnał cyfrowy a zarazem go wzmacnia), przetwornika cyfrowo-analogowego (następuje zamiana sygnału cyfrowego na analogowy, elektryczny) i słuchawki (posiadają taką samą funkcję jak w przypadku aparatów analogowych).

Aparaty tak analogowe jak i cyfrowe, odznaczają się bardzo dużą dokładnością, znacznie szerszym zakresem regulacji. Zapewniają maksymalny komfort pacjenta. Posiadają wiele wysoko zaawansowanych technicznie systemów i rozwiązań (kierunkowości, wielomikrofonowe, dające optymalną słyszalność
i zrozumiałość, redukujące wpływ silnego wiatru, koordynujące działanie wszystkich funkcji, automatycznie wykrywają i redukują sygnały sprzężenia akustycznego), które mają za zadanie poprawę słyszalności. Wciąż trwają prace nad ich udoskonalaniem. Unowocześnia się również systemy wspomagające słyszenie
i niezbędne akcesoria słuchowe – wkładki uszne, obudowy aparatów.

Aparaty słuchowe to nie jedyna pomoc dla osób słabo słyszących. W sukurs przychodzi medycyna ze swoimi środkami farmakologicznymi a także procedurami chirurgicznymi. Procedury te, to zabiegi polegające na wszczepianiu implantów (ucha środkowego,  ślimakowych  lub pniowych) bądź  rekonstrukcji  kosteczek  słuchowych.
Pierwszy implant ucha środkowego wszczepiono w 1996 roku. Od tego czasu nastąpił gwałtowny rozwój tej dziedziny medycyny.

Implant ucha środkowego

Implant ucha środkowego

Ogólna zasada działania implantu ślimakowego

Ogólna zasada działania implantu ślimakowego

Implant pniowy

Implant pniowy